Koloniaal Brazilië

Het is winter in Brazilië. In het zuiden van het land betekent dit gemiddeld 15 graden Celsius met periodes van regen, harde wind, maar ook zeker zonnige periodes waarbij het kwik kan oplopen tot 20+ graden. Zelden zakt de temperatuur onder het vriespunt en als dat gebeurt is het een belangrijk item op tv. Desalniettemin is de ‘winter’ reden voor de weer-gevoelige Braziliaan om de handschoenen en muts uit de kast te pakken. In het noorden van het land, waar ik nu ben, betekent winter dragelijke temperaturen tussen de 25 en 32 graden (i.p.v. 40+ graden in de zomer), vrij zonnige periodes, gevolgd door bewolkte, regenachtige periodes. Zo’n wisselvallige periode heeft mij honderden kilometers achtervolgd van Pipa naar Salvador.

Na een periode van heerlijk strandweer begon het ook in Pipa te regenen en werd het tijd voor mij om door te reizen naar Olinda, een koloniaal stadje dat nog goed bewaard is gebleven en op de befaamde UNESCO Werelderfgoedlijst staat. Dat de stad is gesticht door de Portugezen is alom bekend. Wat veel mensen niet weten is dat de Nederlanders hier ook een paar jaar huisgehouden hebben, onder leiding van Maurits van Nassau, een achterneef van Willem van Oranje. Rond 1632 werden de Portugezen verslagen en Nederlands-Brazilië gesticht, de huidige provincie Pernambuco. De Nederlanders besloten Olinda grotendeels plat te branden en een nieuwe stad te stichten, hedendaags Recife, die veel gunstiger lag voor de zeehandel. Ondanks dat de Nederlanders, net als de Portugezen, kolonialiseerden, onderdrukten en slaven van Afrika naar Brazilië brachten, staat de Nederlandse overheersing als positief bekend in deze regio. Dit komt onder andere doordat (religieuze) tolerantie hoog in het vaandel stond bij Maurits van Nassau. Zo bouwde hij een synagoge in Recife, de eerste in heel Noord- en Zuid-Amerika, en tolereerde de inheemse bevolking meer dan de Portugezen, omdat hij zich erg interesseerde in de Braziliaanse cultuur, flora en fauna. Ook stak hij veel geld in de ontwikkeling van de regio op gebied van landbouw (plantages), wetenschappelijke studies  en steden (drooglegging van land en het bouwen van bruggen). Te veel geld volgens de Nederlandse Staat die de missie bekostigde, want na 7 jaar werd zijn contract niet verlengd en de missie stopgezet. Zowel de Brazilianen als Maurits van Nassau vonden dit spijtig, als je de geschiedenisboeken moet geloven. 3 op Reis heeft hier een leuke reportage over gemaakt: http://3opreis.bnn.nl/bestemming/95/oost-brazilie.

Je moet wel heel goed kijken wil je iets van die Nederlandse geschiedenis in deze regio terugvinden. In Olinda vind je dit in ieder geval niet, want dit stadje is weer helemaal opgebouwd door de Portugezen. De dag begon met een flinke bui, maar na een stevig ontbijtje begon ik aan een stadswandeling die over steile kasseienstraatjes langs alle hoogtepunten (voornamelijk kerken) van Olinda leidde. Langzaamaan kwam de zon tevoorschijn en die zette Olinda gelijk in een heel ander licht. Wat eerst grauw en grijs leek, werd nu vrolijk en kleurrijk! De oude koloniale huisjes en kerken in alle kleuren van de regenboog staken mooi af tegen de zee en vormden een markante tegenstrijdigheid met de wolkenkrabbers van de moderne stad Recife die op de achtergrond omhoog torenden. Dat Olinda, na Salvador en Rio de Janeiro, het beste carnaval van Brazilië kent, werd duidelijk door de vele carnavalswinkels en maskers die door het oude centrum verspreid waren.

Het groene, koloniale Olinda op de voorgrond en het grijze, moderne Recife op de achtergrond

Het groene, koloniale Olinda op de voorgrond en het grijze, moderne Recife op de achtergrond

Helaas begon het weer na de lunch om te slaan. Harde windstoten vlogen me om de oren en donkere regenwolken pakten zich samen boven de stad. Ik kon nog snel mijn wandeling afmaken, toen de stortregen losbarstte en niet meer ophield. In het hostel was ook niet veel te beleven, aangezien ik de enige was die daar verbleef, dus ik was blij dat ik maar voor 2 nachten had geboekt. De winter én het laagseizoen werden hier flink benadrukt.

Ik besloot om door te reizen naar Salvador, een grote stad in de staat Bahia, die ook bekend staat om haar mooie, kleurrijke oude stad, levendige straten vol muziek, veelal van oorsprong Afrikaanse bevolking en capoeira. Maar de stad kent ook een andere kant, namelijk een criminele. In de Lonely Planet staat dat als er een plaats is waar je bestolen wordt in Brazilië, het waarschijnlijk in Salvador zal zijn. Gewaarschuwd kwam ik na een lange busreis van 13 uur aan op het rodoviária (busstation) en nam ik, veiligheidshalve, een taxi naar mijn hostel in het oude centrum Pelourinho. Gelukkig kon ik al vroeg inchecken, zodat ik me even kon afspoelen en gelijk de stad in kon. Helaas kwam het ook hier dikwijls met bakken uit de hemel, waardoor ik uit pure noodzaak alle kerken in het oude centrum van binnen heb gezien. Niet dat het een straf was, want de Portugezen hebben hier erg hun best gedaan om de kerken een mooi aanzicht te geven. Salvador heeft, net als Olinda, een prachtig centrum, maar door de regen en de rust kwam alles een beetje troosteloos over en die stemming sloeg op mij over.

Kleurrijke steile straatjes in Salvador

Kleurrijke steile straatjes in de ‘Pelourinho’

Ik ging terug naar mijn kamer en kwam Núria tegen, een Spaanse die nog 3 dagen over had in Brazilië voordat ze weer naar huis zou vliegen. Núria vertelde me dat ze het helemaal had gehad met de regen en haar laatste dagen niet in Salvador wilde doorbrengen. Samen keken we naar plaatsen op redelijke afstand van Salvador waar er zon voorspeld werd en zo kwamen we uit in Chapada Diamantina, een nationaal park met tafelbergen, grotten, watervallen en ander natuurschoon, op 6 uur rijden van Salvador. Ze vroeg me om met haar mee te gaan en aangezien ik toch al gepland had om hier naartoe te gaan en ik het zelf ook niet zag zitten om nog 2 dagen rond te dwalen in regenachtig Salvador, besloot ik op haar aanbod in te gaan. Om geen tijd te verspelen en zoveel mogelijk uit haar laatste restje vakantie te halen, voegden we daad bij woord en vertrokken we gelijk per nachtbus naar het plaatsje Lençois dat middenin de Chapada Diamantina ligt. Weg van de troosteloze, miezerige regen, op naar de zon en mooie natuur! Hoe het me daar is vergaan horen jullie de volgende keer!

Mijn locatie Salvador, Bahia, Brazil.

2 reacties op “Koloniaal Brazilië

  1. Mooi beschreven! Foto’s zijn ook mooi; wat een kleurige huizen…daar zou Nederland toch een voorbeeld aan kunnen nemen. Dan is het of de zon schijnt , ook al regent het. Inmiddels regent het hier ook (tenminste…vannacht en vanmorgen) en is de temperatuur ook naar beneden gegaan. Jammer, want de zomer kan mij niet lang genoeg duren. Tot “skyps”

    • Hallo anne, heb weer kennis genomen van je belevenissen. kijk uit naar het volgende verhaal. liefs marijke

Reacties zijn gesloten.