Estrada Real

Het is het einde van de 17e eeuw als een Portugees het eerste brokje goud vindt in de omgeving van de hedendaagse Braziliaanse provincie Minas Gerais. Kort daarna worden hier ook diamanten en andere waardevolle mineralen gevonden, wat de start betekent van de Braziliaanse Gold Rush, een invasie van gelukzoekers in dit gebied. Om alle Portugezen, die hun geboorteland voorgoed achter hebben gelaten voor het grote fortuin, en hun slaven een huis te bieden worden er stadjes gebouwd tussen de heuvels en langs de rivieren waar het goud wordt gevonden. Tevens wordt de Estrada Real, koninklijke weg, aangelegd, een 1400 kilometer lange route die de goudstadjes in het binnenland met de kust verbindt, zodat een groot gedeelte van het goud naar Portugal kon worden verscheept.

Estrada Real

Estrada Real

Ik besloot te proeven van dit rijke verleden en nam de Estrada Real richting het bekendste stadje op deze route, Ouro Preto. In vergelijking met het drukke en hectische Rio de Janeiro waande ik me in een koloniale oase. De heuvelachtige stad telt talloze kerken, steile straatjes met goed onderhouden huizen en pittoreske pleintjes. De kerken zijn misschien wel de mooiste in heel Brazilië, vol met goud en schilderingen van beroemde Braziliaanse kunstenaars. De vroegere rijkdom straalt ervan af.

Rijk versierde kerk

Rijk versierde kerk

Ik volgde de aanwijzingen van mijn reisgids op en ga naar het Museum van de ‘Verraders’. Hier worden de martelaars geëerd van de onafhankelijkheidsbeweging die zich afzette tegen de Portugese troon – onder andere vanwege de hoge belasting die over het goud betaalt moest worden – en dit met de dood moesten bekopen. De leider van de groep, Tiradentes, werd zelfs in stukken gehakt en zijn lichaamsdelen werden naar andere goudstadjes gestuurd om mensen te waarschuwen niet in actie te komen tegen de Portugese bezetting. Het duurde uiteindelijk nog bijna 150 jaar voordat Brazilië daadwerkelijk onafhankelijk werd van Portugal, maar hier werd de eerste stap gezet.

Ouro Preto

Ouro Preto

Normaal gesproken is Ouro Preto een levendige studentenstad, maar als ik er ben, zijn de meeste studenten nog niet teruggekeerd van vakantie. Desalniettemin wordt er die avond een talentenjacht gehouden op het grootste plein van de stad en strijden verschillende live-bands om de titel. Met een drankje in de hand neem ik met een groepje van het hostel plaats op het monument van Tiradentes en bekijken we de weinig talentvolle bands, maar o zo vermakelijke mensen om ons heen. Vrouwen die proberen te lopen en dansen op hoge hakken in straten waar ik op mijn platte schoenen al moeite mee heb. Dronkenlappen die over de grond rollen en vechten met denkbeeldige demonen. Groupies die bij het podium een wedstrijd gillen houden.

Het oude centrum van Ouro Preto

Het oude centrum van Ouro Preto

De volgende ochtend neem ik een toeristenstoomtrein naar het nabijgelegen Mariana, een ander goudstadje aan de Estrada Real. De trein werd vroeger gebruikt om het goud en andere mineralen te vervoeren, en nu nemen hordes toeristen plaats in de ouderwetse treinstellen, waarvan de banken op miraculeuze wijze van zitrichting kunnen veranderen. Het spoor loopt langs mooie landschappen, rivieren en oude goudmijnen, waardoor je een goed beeld krijg van hoe het er vroeger moet hebben uitgezien. Na een uur doemen twee kathedralen aan de horizon op en komt de trein aan op het eindstation Mariana. Het stadje is kleiner dan Ouro Preto, zodat het makkelijk in 1 dag te bezoeken is. Ook hier vind je mooie kerken, kleurrijke huisjes en groene pleinen, maar het meest opvallende die dag zijn de vele met modder besmeurde mountainbikers die mee hebben gedaan aan een race. De pleinen zijn bezaaid met uitgeputte fietsers die de modderige heuvels van Minas Gerais hebben getrotseerd. Na heerlijk gegeten te hebben in een traditioneel ‘Comida Mineiro’ restaurant – dat stevig voedsel in buffetvorm serveert wat door de mijnwerkers werd gegeten – neem ik de trein terug naar Ouro Preto en ben ik net op tijd om de zonsondergang te zien, waarbij de laatste zonnestralen het oude centrum prachtig verlichten.

Het groene plein van Mariana

Het groene plein van Mariana

Laatste zonnestralen op Ouro Preto

Laatste zonnestralen op Ouro Preto

Tiradentes is het volgende dorp aan de Estrada Real wat ik aandoe en het verschilt veel van Ouro Preto en Mariana. Het doet minder koninklijk aan, is veel kleinschaliger, maar niet minder mooi. Het ligt wat zuidelijker in de provincie Minas Gerais en hoe zuidelijker je komt, des te groener de omgeving wordt. Tiradentes is levendig in het weekend, als Cariocas en Paulistas – inwoners van Rio en Sao Paulo – hun stad ontvluchten om te genieten van de rust. Doordeweeks, als ik er ben, is het echter vrij rustig en heb je de stad bijna voor jezelf. Al wandelend door de straten, is het net alsof je door een themapark loopt, het lijkt te mooi om echt te zijn. De huisjes zijn prachtig geverfd, vele bloemenbomen sieren de straten en je kijkt uit op groene, tropische bergen, zodat elke foto die je neemt een prachtig plaatje wordt. Bijna elk huis is omgetoverd tot een pousada, waardoor je een kijkje krijgt in het dagelijkse leven en het voelt alsof je thuis bent. Het is echter wel een duur plaatsje om als backpacker te verblijven, want er zijn geen hostels en low-budget restaurants. Wel zijn er een aantal supermarkten en is er een keuken in mijn pousada, dus dan maar zelf aan de slag. En een slaap- en badkamer voor mezelf is ook wel eens lekker na weken in een slaapzaal!

Pretty Tiradentes

Pretty Tiradentes

Paraty is het laatste (of eerste) stadje aan de Estrada Real. Gelegen aan zee, was dit de haven vanwaar het goud, de diamanten en de andere mineralen werden verscheept naar Portugal. Weinig stadjes kunnen de schoonheid van Paraty evenaren. Niet alleen het koloniale centrum is prachtig om te zien, ook de omgeving is betoverend. Vele eilandjes, witte stranden en groene baaien sieren de kustlijn. Hier kan je makkelijk weken verblijven, zo niet maanden of jaren. En dat is precies wat vele reizigers doen. Er is hier een relatief grote groep buitenlanders die in Paraty zijn blijven hangen en nu hostels en toeristische bedrijven runnen. Je kan hier snorkelen, kajakken, boottochten maken, hiken, fietsen, sliden van watervallen, relaxen op het strand of in een hangmat, lekker eten en de vele festivals bezoeken. Desondanks struikel je nog niet over de toeristen. Het bekendste festival in Paraty is het Literatuurfestival, maar als ik er ben is net het Paraty Latino festival aan de gang. Bands vanuit heel Latijns-Amerika treden 3 dagen op en Paraty swingt er op los.

Haven van Paraty

Haven van Paraty

Pittoresk straatje in Paraty

Pittoresk straatje in Paraty

Dat Paraty ook weet wat lekker eten is, bewijzen de Braziliaanse chefkok Yara en haar Amerikaanse man Richard, die een kookschool zijn gestart in hun prachtige oude, koloniale huis in het centrum, genaamd Academia de Cozinha e Outros Prazeres, oftewel Academie van het Koken en Andere Geneugten. Dankzij mijn lieve ouders heb ik de gelegenheid om de vrij prijzige kookcursus te volgen en uitgebreid kennis te maken met de Braziliaanse keuken waar Yara in gespecialiseerd is. Ze heeft er zelfs een boek over geschreven, The Brazilian Table (http://www.thebraziliantable.com/). Na een warm welkom in hun huis leer ik van Richard, die het vloeibare gedeelte van de avond op zich neemt, eerst het geheim om een perfecte caipirinha te maken. Daarna neemt Yara het heft in handen en samen koken we het voor- en hoofdgerecht, geïnspireerd op de keuken van de Amazone. Typische ingrediënten uit die regio die verwerkt worden in de gerechten zijn tomaat, witvis, banaan en het nationale bijgerecht farofa, licht gebakken cassavemeel, wat samen met vlees of vis wordt gegeten om de smaak ervan te accentueren. Het voorgerecht is een gevulde tomaat met farofa, gorgonzola en cashewnoten, geserveerd met waterkers. Het hoofdgerecht bestaat uit witvis met een tomatensausje, farofa en gebakken banaan, opgerold in een bananenblad en geserveerd met een gigantische garnaal. Ondertussen vloeit de wijn rijkelijk. Chileense wijn welteverstaan, want Braziliaanse wijn is afschuwelijk. Na de vis krijgen we nog een heerlijke mangosalade voorgeschoteld, die als overgang dient tussen de zoute hoofdgerechten en het zoete nagerecht, ijs van een citroenachtige vrucht uit de Amazone met maniokcrème. Als we nog een cachaça en een mintthee achter de kiezen hebben, is het inmiddels half 1 ’s nachts, en heb ik genoten van een letterlijk heerlijk avondje! Een betere afsluiter van mijn ontdekkingstocht langs de Estrada Real kan ik niet bedenken en tevens is het een goede afsluiter van mijn reis door Brazilië, want Paraty is mijn één na laatste stop voordat ik de grens oversteek naar andere oorden.

Farofa aan het maken

Farofa aan het maken

Het voorgerecht dat nog de oven in moet

Het voorgerecht dat nog de oven in moet

Het hoofdgerecht

Het hoofdgerecht



Mijn locatie Ouro Preto, State of Minas Gerais, Brazil.

4 reacties op “Estrada Real

  1. Mooie en leuke stadjes inderdaad ! En erg Portugees om te zien, vind ik. De kleuren van de gebouwen in Ouro Preto lijken wel wat op Lissabon. Het ziet er allemaal zo mooi en onderhouden uit. Is dat ook zo?? Wat zal dat een tegenstelling met Rio de Janeiro zijn, met zijn farfella’s. Of maak je zulke mooie foto’s, dat wij eigenlijk bedonderd worden?
    Fijn, dat je de kookcursus hebt gedaan. Lekker samen in de keuken, gezellig kokkerellen en dan nog eens lekker alles opeten!!! Het ziet er ook nog eens heerlijk uit.
    Brazilië: Natuur, Cultuur en Culinair…..goed bezig geweest Anne :))
    Liefs, mam

  2. Hoi Anne,
    Wat leuk dat je die kookcursus gedaan hebt. Proef je toch de echte keuken van dat land. De reis die je maakt is ook erg interessant om te volgen. Ik geniet er van.
    Groetjes Maria

  3. Hoi Anne, Dat ziet er heerlijk uit. Je zou zo trek krijgen en mee willen eten. Gr. Nel

    • Als je terug bent mag je het een keer klaar komen maken. Ziet er verrukkelijk uit. Ook weer prachtige plaatjes voorbij zien komen. Allebij de stukjes gelezen met veel plezier. Tot de volgende ervaring.

Reacties zijn gesloten.